دوبیتی شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و شیدایی شاعر نسبت به معشوق است. شاعر از زیبایی‌های ظاهری معشوق، مانند بوی زلف و رنگ روی او، شگفت‌زده شده و دلش پر از درد و شوق است. او خود را در حالتی بی‌قراری و جنون‌آسا می‌بیند، مشابه با شخصیت مجنون در داستان لیلی و مجنون.
ز بوی زلف تو مفتونم ای گلز رنگ روی تو دلخونم ای گل
هوش مصنوعی: من به عطر موهای تو شیفتهام، ای گل، و از زیبایی روی تو دلم پر از غم است، ای گل.
من عاشق ز عشقت بی‌قرار‌متو چون لیلی و من مجنونم ای گل
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو بیتاب و بیقرارم. تو مانند لیلی هستی و من مثل مجنون. ای گل، عشق تو مرا دیوانه کرده است.