دوبیتی شمارهٔ ۱۰۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساس درد و غم ناشی از دوری معشوق صحبت میکند. او خود را در وضعیتی آواره و بیپناه توصیف میکند و به یاد معشوقش در جستجوی آرامش و قرار است.
به شو یاد تو ای مهپاره هستمبه روز از درد و غم بیچاره هستم
به شو: در شب.
تو داری در مقام خود قراریمویم که در جهان آواره هستم
هوش مصنوعی: تو در جایگاه خود ثابت و محکم ایستادهای، اما من همچنان در دنیا سرگردان و بیخانمانم.