دوبیتی شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناتوانی خود در بیان دردها و رازهای درونش صحبت میکند. او نمیداند با کی باید راز و نیاز کند و از غم و عذابش بگوید. این احساس تنهایی و فقدان یک همراه برای در میان گذاشتن رازها را به تصویر میکشد.
نمیدانم که رازم با که واجمغم و سوز و گدازم با که واجم
هوش مصنوعی: نمیدانم راز دلم را با که در میان بگذارم، که غم و درد و سوزم را با چه کسی در میان بگذارم.
چه واجم هر که ذونه میکره فاشدگر راز و نیازم با که واجم
هوش مصنوعی: هر کس که راز و نیاز من را میفهمد، برایم سوالی باقی نمیماند که با چه کسی آن را در میان بگذارم.