دوبیتی شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از وضعیت سخت خود و نیازمندی‌اش سخن می‌گوید و از آسمان درخواست کمک دارد. او به یک گردشی اشاره می‌کند که اگر آسمان او را ببیند، مانند گره‌ای مو به دور او بند خواهد شد، یعنی به او وابسته و متصل خواهد شد. این تصویر نشان‌دهنده‌ی تلاش شاعر برای جلب توجه و کمک دردی است که احساس می‌کند.
نذونی ای فلک که مستمندموامو پُر بَد مکِه که دردمندم
ای آسمان، نمیدانی مگر که مستمندم، با من بد نکن که دردمندم
به یک گردش که میکردی ببینیچو رشته مو بسامانت ببندم
هوش مصنوعی: با یک حرکت که تو انجام میدادی، اگر میتوانستم، همچون رشته مویی، میخواستم موهایت را به هم ببندم تا در آغوش تو باشم.