دوبیتی شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زندگی سخت و رنج‌های خود سخن می‌گوید. او به این موضوع اشاره می‌کند که با وجود زحمات زیاد و مزد کم، هنوز احساس شرمندگی می‌کند و به زیر بار مشکلات زندگی می‌رود. موهای او به خاطر دشواری‌ها و شرایطی مشابه به حالتی در شتران تبدیل شده است. به طور کلی، شعر بیانگر ناامیدی و سختی‌های زندگی است.
مو که چون اشتران قانع به خارمجهازم چوب و خرواری به بارم
هوش مصنوعی: مو مانند شترها به خشکی و کمبود قناعت کردهام، وسایلم تنها یک چوب و مقداری بار است.
بدین مزد قلیل و رنج بسیارهنوز از روی مالک شرمسارم
هوش مصنوعی: در برابر این مزد کم و زحمت زیاد، هنوز از مالک خجالت زدهام.