دوبیتی شمارهٔ ۱۱۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از غم و درد خود صحبت می‌کند و به احساس ناامیدی اشاره دارد. او می‌گوید که غم دنیا بر دوش او سنگینی می‌کند و احساس می‌کند که بی‌هدف و گم‌گشته است. این غم و بار دردناکی که بر دوش اوست، هر روز بیشتر می‌شود و او به نوعی در دام شرایط ناگوار گرفتار شده است.
غم عالم همه کِردی به بارممگر مو لوک مست سر قِطارم
لوک: نوعی شتر بارکش، شتر نر هم گفته شده است.
مهارم کردی و دادی به ناکسفزودی هر زمان باری به بارم
هوش مصنوعی: تو مرا به خودت وابسته کردی و به کسی که ارزش ندارد سپردی. هر بار که باری بر دوش من میگذاری، سنگینی آن بیشتر می‌شود.