دوبیتی شمارهٔ ۱۱۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که زیبایی‌های محبوبان (بتان) به او وارد کرده‌اند سخن می‌گوید. او با اشاره به احساسات خود، از کسالت و خجالتش در آینده هنگامی که دیگران برایش نامه می‌خوانند، ابراز نگرانی می‌کند و می‌گوید که پر از شرمندگی و غم است. در کل، احساساتی چون ناکامی عشق و دلتنگی در این ابیات مشهود است.
مو از جور بتان دل ریش دیرمز لاله داغ بر دل بیش دیرم
هوش مصنوعی: به خاطر زخمهایی که از بیرحمی معشوقان خوردهام، دل من به شدت رنجور و غمزده شده است. داغی که بر دل دارم، مانند رد پای لاله بر زمین دیده میشود و نشان از درد و رنجی عمیق دارد.
چو فردا نامه‌خوانان نامه خوانندمن شرمنده سر در پیش دیرم
هوش مصنوعی: زمانی که فردا کسانی که نامهها را می‌خوانند به مطالعه نامهها مشغول شوند، من با شرمندگی سرم را پایین میاندازم.