دوبیتی شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ حسرت و درد در دل انسان است. شاعر از عالمی پر از غم و دردی که در دل‌ها حس می‌شود صحبت می‌کند. او به تصویر سنبلی اشاره می‌کند که از دامن الوند (یک نماد طبیعی) کنده شده، و از تقدیر خود و رنجی که می‌کشد نالان است. در کل، شاعر حالت ناامیدی و helplessness را در زندگی خود بازگو می‌کند.
همه عالم پر از گَرده، چه سازم؟چو مو دل‌ها پر از درده، چه سازم؟
هوش مصنوعی: دنیا پر از غم و ناراحتی است، من چه کار میتوانم بکنم؟ دلهای مردم پر از درد و رنج است، من چه باید بکنم؟
بکشتم سنبلی دامان الوندهمو از طالعم زرده، چه سازم؟
هوش مصنوعی: من زیبایی را از دامان کوهها گرفتم، اما به خاطر سرنوشتم، آن را از دست دادم؛ چه کار میتوانم بکنم؟