دوبیتی شمارهٔ ۱۳۸
هوش مصنوعی: این ابیات به احساس تنهایی و بی‌کسی شاعر اشاره دارد. شاعر از بی‌خانمانی و عدم آشنایی با دیگران نالان است و به نوعی مخاطب را به چالش می‌کشد که اگر از این وضعیت نامطلوب خارج شود، به کجا خواهد رفت. در واقع، او در جستجوی راهی برای فرار از این احساس هراس‌انگیز و ناامیدی است.
به این بی‌آشنایی بر کیا شم؟به این بی‌خانمانی بر کیا شم؟
هوش مصنوعی: چطور میتوانم به این احساس بیگانگی و آشنایی نداشتن عادت کنم؟ چگونه میتوانم با این حس بی‌خانمانی کنار بیایم؟
همه گر مو برونند وا ته آیمته از در گر برونی بر کیا شم؟
هوش مصنوعی: اگر همه به من خندند و مرا به استهزا بگیرند، آیا باز هم میتوانی مرا از در بیرون کنی؟