دوبیتی شمارهٔ ۱۳۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و درد جدایی سخن می‌گوید و می‌خواهد که یک نمایش پرشکوه در اتاقش برگزار کند. او به ابروهای معشوقش قسم می‌خورد که غم و درد او به شدت مرتبط با این جدایی است. احساسات عمیق و عاطفی‌ای که شاعر نسبت به معشوقش دارد، مرکز اصلی این شعر را تشکیل می‌دهد.
بیا یک شو منور کن اطاقممهل در محنت و درد فراقم
هوش مصنوعی: بیا و چراغی روشن کن تا اتاقم درخشان شود؛ در این درد و رنج جدایی، کمکم کن.
به طاق جفت ابروی تو سوگندکه همجفت غمم تا از تو طاقم
هوش مصنوعی: به آرایش و زیبایی ابروهایت قسم میخورم که غم من به اندازه دو ابروی تو است و همین باعث میشود که من از تو دل پری داشته باشم.