دوبیتی شمارهٔ ۱۹۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان حال و وضعیت خود می‌پردازد و به نوعی به انزوا و تنهایی خود اشاره می‌کند. او تأکید می‌کند که هیچ‌کس مانند او شرایط و ویژگی‌های خاصی ندارد و از دیگران می‌خواهد که در دین و آیین خود بی‌توجه به او باقی بمانند. به عبارتی، او بیان می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند حال او را درک کند و باید خود را از دیگران جدا بداند.
به عالم کس مبادا چون من آئینمو آئین کس مبو در دین و آئین
هوش مصنوعی: هیچ کس به اندازه من در جهان نشناخته شده نیست؛ بنابراین، با پیروی از شیوههای من، به دیگران نپیوند. در دین و آئین نیز، از رویههای خاص خود پیروی کن و از دیگران دوری کن.
هر آنکو حال موش باور نمیبومو آئین بی مو آئین بی مو آئین
هوش مصنوعی: هر کسی که حال و روز موش را درک نکند، حقیقت را نمیداند و از اصول و روشهای صحیح زندگی بیبهره است.