دوبیتی شمارهٔ ۱۹۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دردی و ناراحتی عمیق خود صحبت میکند که هیچ نشانهای از بهبود یا پایان ندارد. او به دیگران دعوت میکند که به او نزدیک شوند و وضعیتش را درک کنند، زیرا به نظر میرسد که هیچ درمانی برای این غم و درد وجود ندارد.
سری دارم که سامانش نمیبوغمی دارم که پایانش نمیبو
هوش مصنوعی: من ذهنی دارم که هیچ ترتیب و سامان مشخصی ندارد و همچنین غمی در دل دارم که هیچ امیدی به پایان آن نیست.
اگر باور نداری سوی من آیبوین دردی که درمانش نمیبو
هوش مصنوعی: اگر به گفتههایم اعتماد نداری، به نزد من بیا و ببین دردی که هیچ درمانی برایش وجود ندارد.