دوبیتی شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از وضعیت ناگوار و شوم خود شکایت میکند. او از بیخیالی و شوریدگی اخترها (ستارهها) و بخت بدش ناله میکند و به کینهای که در فلک وجود دارد اشاره میکند. در نهایت، او از دل غمگینش و رنجی که درونش احساس میکند سخن میگوید.
امان از اختر شوریدهٔ موفغان از بخت برگردیدهٔ مو
امان از بد اختریام و فریاد از بخت برگشتهام.
فلک از کینهورزی کی گذارهرود خون از دل غمدیدهٔ مو
فلک از کینهورزی نمیگذارد که خون از دل اندوهبارم زدوده شود.