دوبیتی شمارهٔ ۲۱۵
هوش مصنوعی: این شعر به احساساتی نگرانکننده و اندوهگین اشاره دارد. شاعر مرگ و جدایی را توصیف میکند و به صدای حزنآفرین دوستانی اشاره میکند که یکی پس از دیگری میروند. در پایان، او به ترس از زمانی فکر میکند که نوبت خود او فرا برسد.
صدای چاوشان مردن آیوبه گوش آوازهٔ جان کندن آیو
صدای پیک مرگ میآیدو به گوش، آوازهٔ جان کندن.
رفیقان میروند نوبت به نوبتوای آن ساعت که نوبت وامن آیو
دوستان یک به یک به نوبت میروند؛ وای به آن ساعت که نوبت به من برسد.