دوبیتی شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ناعدالتی و بی‌رحمی مردی اشاره می‌کند که از درد دیگران بی‌خبر است. او از پور فریدون می‌خواهد که حقیقت را بیان کند، همان‌طور که شعله‌ها از تنور سرد نمی‌شوند. به طور کلی، این شعر تلاشی است برای نمایش درد و رنجی که از نایو، مرد نادرست و بی‌احساس، ناشی می‌شود.
عزیزا مردی از نامرد نایوفغان و ناله از بیدرد نایو
هوش مصنوعی: ای عزیز، از مردان بیهمتای بیرحم نخواه فریاد و ناله، چرا که از دلهای بی‌احساس چیزی نمیشنوند.
حقیقت بشنو از پور فریدونکه شعله از تنور سرد نایو
هوش مصنوعی: به حقیقت گوش کن که مانند آتش در تنور، همیشه گرم و پرانرژی نیست؛ بلکه گاهی أوقات ممکن است خاموش و سرد شود.