دوبیتی شمارهٔ ۲۱۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به جستجوی یک مکان ویژه می‌پردازد که در آن جا بی‌جای ته‌ای دارد. او از راه‌های مختلف به آن جا می‌رود و به این نکته اشاره می‌کند که در هر جا نشانه‌ای از وجود آن مکان پیدا نمی‌کند. در انتها، شاعر به اشتباه خود اعتراف کرده و از خداوند طلب بخشش می‌کند.
کجا بی جای ته ای بر همه شاهکه تا مو بسپرم آن جاگه راه
ای سرور همه! جای تو کجاست که به آنجا رهسپار شوم.
همه جا جای ته مو کور باطنغلط گفتم غلط استغفرالله
همهجای که جای توست! منِ کور دل اشتباده کردم و از خدا پوزش میخواهم.