دوبیتی شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و درد دل خود می‌گوید که فراوان و بی‌پایان است. او به خدایی اشاره می‌کند که دلش از دوری و هجرت داغ است. شاعر همچنین به قدرت و نیروی صیاد (که نماد عشق یا کسی که دلش را شکار می‌کند) اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به مرغ دلش (نماد عشق و امید) کمک کند تا بتواند از این درد رهایی پیدا کند.
غم و درد دل مو بی حسابهخدا دونه دل از هجرت کبابه
هوش مصنوعی: غم و درد دلم بیپایانه و خدا دونه دلم از دوری سوخته است.
بنازم دست و بازوی ته صیادبکش مرغ دلم بالله ثوابه
هوش مصنوعی: به قدرت و توانایی صیاد افتخار میکنم و میگویم که به خاطر زحمت و تلاشی که برای شکار مرغ دل من کرده است، از او سپاسگزارم.