دوبیتی شمارهٔ ۲۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر، گویا شاعر احساس ناتوانی و شکست را بیان می‌کند. او از اینکه دیگر قدرت و توانایی ندارد، ناراحت است و به زیبایی طبیعت و گل‌ها اشاره می‌کند. این احساس غم و درماندگی به خاطر از دست دادن بینایی و امیدی است که او در خود احساس می‌کند.
شده‌ستم پیر و برنایی نماندهبه تن توش و توانایی نمانده
هوش مصنوعی: من به طوری که باید در تسلط و قدرت باقی نماندهام، دیگر توانایی و قدرتی برای ادامه جنگیدن ندارم.
به مو واجی برو آلاله‌ای چینچرا چینم که بینایی نمانده
هوش مصنوعی: به گل سرخی بر افراشته برخیز و از زیباییهایش لذت ببر، چرا که من به خاطر غم و اندوهی که دارم، دیگر هیچ دیدگاهی نسبت به زیباییها ندارم.