دوبیتی شمارهٔ ۲۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناکامی دل در درک زیبایی‌ها و محبت‌ها سخن می‌گوید. دل بی‌خبر از عشق و زیبایی، به مشکلات و رنج‌ها دچار شده است. شاعر اشاره می‌کند که اگر چشمان آدمی به محبت و زیبایی‌ها توجه نکند، چگونه دل می‌تواند از وجود خوبان آگاه شود. به‌عبارتی، نیاز به بینش و بینایی در درک عشق و زیبایی احساس می‌شود.
بلا بی دل خدایا دل بلا بیگنه چشمان کر و دل مبتلا بی
هوش مصنوعی: خدایا، دل من به درد و بلا دچار شده است، بیگناه و بیدلیل. چشمانم هم به شدت به این درد گرفتارند.
اگر چشمان نکردی دیده‌بانیچه دانستی دلم خوبان کجا بی
هوش مصنوعی: اگر به چشمانت توجه کنی و مراقب نباشی، دل چه میداند که زیبایی‌ها در کجا وجود دارند.