دوبیتی شمارهٔ ۲۷۲
هوش مصنوعی: شعر بیانگر احساس غم و اندوه است که به جان انسانها سرایت کرده و به نوعی به زندگی روزمره آنها تاثیر منفی میگذارد. در نهایت، اشاره میکند که دردی که هر فرد دارد، به هیچ وجه فراموش نمیشود و دلها از این درد بیخبرند.
غم عالم نصیب جان ما بیبه دور ما فراغت کیمیا بی
هوش مصنوعی: غم و اندوه جهان بر جان ما سایه افکنده است و ما هیچ گاه از آن آسودگی و راحتی نمییابیم.
رسد آخر به درمان درد هرکسدل ما بی که دردش بیدوا بی
هوش مصنوعی: در نهایت، برای هر کسی که در دلش درد و رنجی دارد، بهبود و درمانی خواهد رسید، حتی اگر آن درد به خودی خود مشاهده نشود.