دوبیتی شمارهٔ ۲۷۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به روز قیامت اشاره میکند، روزی که قاضی خداوند است و همه انسانها، پیر و جوان، به محاکمه میرسند. او از وحشت و سختی آن لحظه سخن میگوید و نگران است که نوبت او نیز فرا برسد و در پیشگاه خداوند قرار گیرد.
وای آن روزی که قاضی مان خدا بیبه میزان و صراطم ماجرا بی
هوش مصنوعی: هول و نگرانی از روزی که خداوند قضاوتگر ما باشد، در حالی که اعمال و رفتار ما به درستی سنجیده نشده و از واقعیتها دور باشد.
بنوبت میروند پیر و جوانانوای آنساعت که نوبت زان ما بی
هوش مصنوعی: در زمانهای که پیران و جوانان به نوبت میآیند، وای بر ما هنگامی که نوبت ما به پایان برسد و از بین برویم.