دوبیتی شمارهٔ ۳۰۲
هوش مصنوعی: شاعر در این بیتها از درد و غم زندگی سخن میگوید و احساس سنگینی بار غم را بر دوش خود حس میکند. او میگوید که هرگز نمیتواند از غم و محنت رهایی یابد و دل او چون کوهی از غم و اندوه است.
قدم دایم ز بار غصه خم بیچو مو محنت کشی در دهر کم بی
هوش مصنوعی: دائماً به خاطر غصه و ناراحتیها خم میشوم، اما مانند مویی که در برابر سختیها کمکم خمیده میشود، تو نیز در این دنیا سختیها را تحمل کن و کم نیاور.
مو هرگز از غم آزادی ندیرمدل بی طالع مو کوه غم بی
هوش مصنوعی: هرگز از غم تنها بودن رهایی نمییابم، زیرا دل ناامید من مانند کوهی از اندوه است.