دوبیتی شمارهٔ ۳۰۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از درد و غمهای عمیق خود میگوید. او احساس میکند که غمها و مشکلات زندگی او را خم کرده و دلش به شدت غمگین است. او نمیتواند حتی یک لحظه از اندوه رهایی یابد و دلش پر از غم و اندوه است.
قدم دایم زبار غصه خم بیچو مو خونین دلی در دهر کم بی
هوش مصنوعی: هر روز به خاطر غصهها و دردهایی که دارم، سرم پایین است و مانند مویی نازک و ظریف در این دنیا، قلبم پر از خون و رنج است.
ز غم یک دم مو آزادی ندیرمدل بیچارهٔ مو کوه غم بی
هوش مصنوعی: من به خاطر غم و اندوه، حتی یک لحظه هم آرامش ندارم، دل بیچارهام، همچون کوهی از غم و غصه است.