دوبیتی شمارهٔ ۳۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به احساس غم و درد ناشی از جدایی و فراق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که همه دل‌ها در آتش غم به سوختن افتاده‌اند و این درد جدایی به شدت سوخته است. همچنین، اشاره می‌شود که حتی در مواجهه با مرگ، تفاوتی بین شاه و گدا وجود ندارد و همه به یک اندازه تحت تأثیر این درد هستند.
دل مو زآتش غم سوتنی بیبه جانم سوز هجر افروتنی بی
هوش مصنوعی: همه دل‌ها به دلیل درد و غم دچار آتش و سوز هستند، در حالی که هیچ نفعی برای جان خود نمیبینند و فقط در آتش جدایی میسوزند.
گره ناکرده رشته در کفن‌هابه شاهان و گدایان دوتنی بی
هوش مصنوعی: اگر سرنوشت به ما آسیب برساند، تفاوتی ندارد که ما شاه باشیم یا گدا؛ همه در برابر ناپایداری زندگی یکسان هستیم.