شمارهٔ ۱۹
هوش مصنوعی: غزل به بیان درد و غم‌های عمیق عاشقانه پرداخته است. شاعر از احساسات شدید خود می‌گوید که هر روز دلش به طور غم‌انگیزی خون می‌شود و در تلاش است تا این درد را از درون خود بیرون بیاورد. او به اشک‌های نهانی خود اشاره می‌کند که از غیرت و عواطفش سرچشمه می‌گیرد و می‌خواهد آن‌ها را آشکار کند. همچنین، به تاثیر اشک بر آسمان اشاره می‌کند و به نوعی ارتباط بین احساسات انسانی و پدیده‌های طبیعی را نشان می‌دهد. شاعر در نهایت بیان می‌کند که اگرچه رازهای خویش را به کسی نمی‌گوید، اما اگر کسی آن را بپرسد، این راز می‌تواند موجب ریختن خون و غم بیشتری شود. او در نهایت به نوشتن نامه‌ای فکر می‌کند، اما نمی‌داند چگونه آن را بیان کند. کل غزل به تشبیه غم و عشق به جراحتهای عمیق و تاثیر آن بر وجود شاعر پرداخته است.
دل می‌شود هر روز خون تا او ز دل بیرون شودامروز هم شد اندکی فردا ندانم چون شود
هوش مصنوعی: هر روز دل من از غم و درد میسوزد تا او از دل من بیرون برود. امروز هم کمی از این درد کاسته شد، اما فردا نمی‌دانم چه خواهد شد.
اشکی که می‌دارم نهان از غیرت اندر چشم‌ترکه برکشایم یک زمان روی زمین جیحون شود
هوش مصنوعی: اشکی که پنهان دارم به خاطر غیرت، چنان در چشمانم است که اگر یک بار بر آن فاش کنم، زمین جیحون را پر خواهد کرد.
گر من به گردون سر دهم دود تنور صبر رااز ریزش اشک ملک صد رخنه در گردون شود
هوش مصنوعی: اگر من به آسمان جان بدهم و اشک‌های صبرم مانند دود نان داغ به بالا برود، آنگاه صد شکاف در آسمان ایجاد خواهد شد.
خون در دلم رفت آنقدر از راز نازک پردهکش پرده از هم می‌درد گر قطره‌ای افزون شود
هوش مصنوعی: به درون قلبم عشق و احساسات عمیقی جریان دارد، به گونهای که اگر اندکی از این احساسات بیشتر شود، پردهی راز و زیباییها از هم خواهد پاشید.
من خود نمی‌گویم به کس رازی که دارم پاس آناما اگر گوید کسی در بزم او صد خون شود
هوش مصنوعی: من خودم رازهایی را که دارم به کسی نمی‌گویم، ولی اگر کسی در جمعی حرفی بزند، ممکن است که بر من تاثیر زیادی بگذارد و موجب ناراحتیام شود.
خواهم نوشتن نامه‌ای اما نمی‌دانم چسانخواهد درید آن گل ز هم گر واقف از مضمون شود
هوش مصنوعی: میخواهم نامه‌ای بنویسم، اما نمی‌دانم آن گل چطور این نامه را خواهد خواند اگر از محتوای آن باخبر باشد.
شرح جراحتهای غم هرگه نویسد محتشمخون ریزد از مژگان قلم روی زمین گلگون شود
هوش مصنوعی: هر زمان که محتشم از درد و اندوه خود مینویسد، چنان به شدت غمگین می‌شود که از چشمانش اشک میریزد و این اشکها بر روی زمین میافتد و آن را مانند گل خونین میسازد.