شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و دلربایی یک معشوق می‌پردازد و احساسات عمیق شاعر را نسبت به او بیان می‌کند. شاعر به چشمان سیاه و جذاب معشوق، حرکت‌های نرم او و همچنین نگاهی که معشوق به دیگران دارد اما به او بی‌اعتنایی می‌کند، اشاره می‌کند. شاعر احساس می‌کند که عشقش باعث شده به طور ناخواسته دل و جانش را به معشوق بسپارد و این عشق با وجود درد و رنج، همچنان ادامه دارد. همچنین، شاعر از عذری که برای کارهایش می‌آورد، سخن می‌گوید و درمی‌یابد که چه بسا این عذرها بدتر از گناهش باشد. در نهایت، تصاویر غم و اندوه از جدایی و کشتن حسی عمیق در اثر زیبایی معشوق در اشعار وجود دارد.
روی ناشسته چو ماهش نگریدچشم بی‌سرمه سیاهش نگرید
هوش مصنوعی: چشمهایی که نمیتوانند سرمه بکشند، به چهرهٔ زیبا و ناپاک او نمینگرند، مانند ماهی که هنوز نشسته است.
بر سر سرو ملایم حرکاتجنبش پر کلاهش نگرید
هوش مصنوعی: بر فراز درخت سروی که با نرمی در حرکت است، او به کلاهش نگاه نمیکند.
نگهش با من و رویش با غیرغلط انداز نگاهش نگرید
هوش مصنوعی: نگاه او فقط به من نیست و باید مراقب باشم که به کسی دیگر هم توجه نکند.
مهر من گشته یکی صد ز خطشاثر مهر و گیاهش نگرید
هوش مصنوعی: دوست من، محبت و عشق او باعث شده که اندکی از رد پای او در دل من باقی بماند و چشمانش هیچ وقت به کسی نگاه نکرده است.
شاه حسنش سپه آورده ز خطعالم آشوب سپاهش نگرید
هوش مصنوعی: شاه حسن سپاهیانی را به میدان آورده که از خط عالم به آشوب افتادهاند، اما سپاه او به دلیل جلال و عظمتش هیچ احساسی از ترس و نگرانی ندارد.
عذرخواهی کندم بعد از قتلعذر بدتر ز گناهش نگرید
هوش مصنوعی: پس از ارتکاب گناه و قربانی کردن کسی، حالا از او عذرخواهی میکنم، اما این کارم بدتر از خود گناه است و در واقع باعث گریه و اندوه او شده است.
می‌رود غمزه زنان از کشتهپشته‌ها بر سر راهش نگرید
هوش مصنوعی: دختران زیبا با ناز و غَمزه از روی پشتههای کشتهها عبور میکنند و به راه خود ادامه میدهند و به این وضعیت نمینگرند.
دود از چرخ برآورده دلماثر شعلهٔ آهش نگرید
هوش مصنوعی: دود از چرخ درآورده و دل من اثر شعلهٔ اشک او را نمیبیند.
محتشم کوه ستم راست ستونتن کاهیده چو کاهش نگرید
هوش مصنوعی: محتشم، کوه ستم را به عنوان ستونی برای انسان ضعیف میبیند؛ آن چنان که وقتی فردی ضعیف و ناتوان میشود، به ستم و ظلم مینگرد و از آن میهراسد.