شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و دلبستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر در هر بیت به سوالاتی اشاره می‌کند که نشان‌دهنده جستجوی او برای درک و هویت معشوق است. او به طور نمادین از زیبایی‌ها و دردهای عشق می‌گوید و به ارتباط خود با معشوق اشاره می‌کند. در نهایت، این شعر تمجید از زیبایی و جذبه معشوق و تأثیرات عمیق او بر شاعر را نشان می‌دهد.
رفته مهر از شکرت در شکرستان تو کیستما زدوریم مگس ران مگس خوان تو کیست
هوش مصنوعی: عشق و محبت از وجود تو رخت بر بسته، در این دنیای شیرین تو دیگر چه کسی وجود دارد؟ ما از دور در این دنیای شیرین تو چه کسی را میتوانیم ببینیم، مگر مگسی که به تو نزدیک است؟
من ز سودای تو دیوانهٔ صحرا گردمبندی سلسلهٔ زلف پریشان تو کیست
هوش مصنوعی: من از عشق تو به جنون رسیدهام و مانند کسی هستم که در دشت سرگردان است. حالا این زنجیرهایی که مرا به تو مرتبط می‌کند، چه کسی به جز زلفهای پریشان توست؟
نغمهٔ سنج تیرت منم از یک سر تیرسینه آماج کن ناوک پران تو کیست
هوش مصنوعی: من نغمهای هستم که از تیر تو به پرواز در میآید. کسی را که با تیرش هدف قرار میدهی، نمیشناسی؟
من خود از زخم غمت می‌شکفانم گل داغبه سر شک آبده خنجر مژگان تو کیست
هوش مصنوعی: من از درد عشقت به خودم گل غمانگیز میزنم، اما کسی که با چشمانش مانند خنجر عمل می‌کند، کیست؟
دامن آلاست ز اشک من مجنون درو دشتاشک پالای خود از گوشهٔ دامان تو کیست
هوش مصنوعی: دستمال آلاست از اشک من، مجنون! در دشت اشک، پاکی خود را از گوشهٔ دامن تو میگیرم، کیست؟
محتشم را نده بزمت شده از نادانیهمدم انجمن آرای سخندان تو کیست
هوش مصنوعی: محتشم را در مهمانی نیاورید، زیرا از نادانی او است که همدم با جمعی میشود که در بیان خود تبحر دارند. تو کیستی که چنین انتخابی را انجام میدهی؟