شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره غم و تنهایی شاعر در شب یلداست. او از نبود سحری که تسلی‌دهنده باشد و بی‌تابی‌هایی که ندارد، می‌گوید. شاعر به نازکی و زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در مقام مقایسه، او یگانه است. همچنین از نور و حقایق وجود او سخن می‌گوید، ولی تاکید می‌کند که درک عمیق‌تری از این نور وجود ندارد. شاعر احساس می‌کند که هیچ راهنما یا راهی در وادی عشق ندارد و در نهایت، از درد و دلسوزی خود به عنوان شاهد غم و تنهایی‌اش یاد می‌کند. این شعر به طور کلی بیانگر دردی عمیق و جستجوی محبت و معنا در زندگی است.
شب یلدای غمم را سحری پیدا نیستگریه‌های سحرم را اثری پیدا نیست
هوش مصنوعی: در شب یلدا، غمم بیپایان است و هیچ نشانهای از صبح روشن نمیشود. حتی اشکهای من نیز در این تاریکی اثر و نشانی ندارند.
هست پیدا که به خون ریختنم بسته کمرگرچه از نازکی او را کمری پیدا نیست
هوش مصنوعی: به نظر میرسد کسی وجود دارد که برای خون ریختن من آماده است، هرچند که به خاطر لطافت او، کمرش به سختی قابل مشاهده است.
به که نسبت کنمت در صف خوبان کانجااز تجلی جمالت دگری پیدا نیست
هوش مصنوعی: به چه کسی میتوانم تو را تشبیه کنم در میان نیکان؟ چون در اینجا از جلوه زیباییات کسی دیگری پیدا نیست.
نور حق ز آینهٔ روی تو دایم پیداستاین قدر هست که صاحب نظری پیدا نیست
هوش مصنوعی: نور حقیقت همیشه از چهرهٔ تو نمایان است، اما متأسفانه فردی که بتواند این نور را درک کند، وجود ندارد.
پشه سیمرغ شد از تربیت عشق و هنوزطایر بخت مرا بال و پری پیدا نیست
هوش مصنوعی: پشه به خاطر تربیت عشق به پرندهای بزرگ و زیبا تبدیل شده، اما من هنوز دچار محدودیتهایی هستم و شانس و بخت خوبی ندارم.
بس عجب باشد اگر جان برم از وادی عشقکه رهم گم شده و راهبری پیدا نیست
هوش مصنوعی: عجب است اگر در دنیای عشق جانم را بگیرند، چرا که در این مسیر گم شدهام و هیچ راهنمایی برایم وجود ندارد.
شاهد بی کسی محتشم این بس که ز دردمرده و بر سر او نوحه‌گری پیدا نیست
هوش مصنوعی: شاهد بیکسی این است که از شدت درد مرده و هیچکس بر سر او زاری نمیکند.