شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس تنهایی و درد جدایی مجنون از لیلی است. مجنون به شدت عاشق لیلی است و از دوری او رنج می‌برد. مردم فکر می‌کنند که لیلی زیبایی ندارد، ولی در حقیقت زیبایی او تنها در چشم مجنون جلوه‌گر است. شاعر بیان می‌کند که در دل شب، وقتی مجنون تنهاست و هیچ‌کس را ندارد، اشک ریخته و احساس غم و تنهایی می‌کند. همچنین، اشاره‌ای به جفای معلم و تأثیر آن بر رفتار مجنون شده است. در نهایت، شاعر به ناراحتی و یأس خود از نبود دوستان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که او هیچ کس را ندارد تا درد و رنج خود را با او در میان بگذارد.
بس که مجنون الفتی با مردم دنیا نداشتاز جدائی مر دو دست از دامن صحرا نداشت
هوش مصنوعی: مجنون به قدری از مردم دنیا فاصله داشت و به آنها بیاعتنا بود که حتی از جداییاش با عشقش در طبیعت نیز ناتوان بود و دستانش را از دامن صحرا نمیتوانست جدا کند.
حسن لیلی جلوه گر در چشم مجنون بود و بسظن مردم این که لیلی چهرهٔ زیبا نداشت
هوش مصنوعی: مجنون تنها به زیبایی حسن لیلی در چشم خود مینگریست و مردم گمان میکردند که لیلی چهرهٔ زیبایی ندارد.
دوش چون پنهان ز مردم می‌شدی مهمان دلدیده گریان شد که او هم خانه تنها نداشت
هوش مصنوعی: دیشب وقتی که به طور نامحسوس از میان مردم غیب می‌شدی، دلم که میدیدت، سرازیر اشک شد؛ چون او نیز مثل تو، در دل خودش جایی برای تنها ماندن نداشت.
ای معلم هر جفا کان تندخو کرد از تو بودپیش ازین گر داشت خوی بد ولی اینها نداشت
هوش مصنوعی: ای معلم، اگر کسی با بیرحمی با تو رفتار کرده، دلیلش از تو بوده است. حتی اگر او پیش از این هم دارای خوی زشت بوده، اما این رفتارها را نداشت.
شد به اظهار محبت قتل من لازم بر اوورنه تیغ او سر خونریز من قطعا نداشت
هوش مصنوعی: عشق و محبت باعث شده است که او ناگزیر از کشتن من باشد، وگرنه تیغ او هرگز نمیتوانست خون من را بریزد.
بر دل ما صد خدنگ آمد ز دستش بی‌دریغآن چه می‌آید ز دست او دریغ از ما نداشت
هوش مصنوعی: دل ما پر از تیر و حسرت شده است، زیرا او بدون هیچ تردیدی هر آنچه به دستش می‌آید، به ما میدهد و هیچ چیزی را از ما دریغ نمیکند.
محتشم دیروز در ره یار را تنها چو دیدخواست حرفی گوید از یاری ولی یارا نداشت
هوش مصنوعی: دیروز محتشم در راه، یار خود را تنها دید و خواست چیزی درباره یاری بگوید، اما یاری نداشت تا با او صحبت کند.