شمارهٔ ۲۱۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند که او را به شدت مجذوب خود کرده است. زلف معشوق مانند بندی او را اسیر کرده و خوشبختی و نجات او در دستان آن معشوق است. او از درد و اضطراب عشق می‌گوید و چالش‌هایی که با آن مواجه است را توصیف می‌کند. احساس ناتوانی و گرفتاری در عشق نیز به وضوح در شعر مشهود است، و شاعر به نوعی از دست دادن قدرت و اختیار خود صحبت می‌کند. در نهایت، او به طعنه و کنایه به ثروتمندی به نام قارون اشاره می‌کند که می‌خواهد بوسه‌ای از معشوق خود بخرد و به سرنوشت خود شکایت می‌کند.
زلفش مرا به کوشش خود می‌کشد به بندگیسو به پشت گرمی آن گردن بلند
هوش مصنوعی: زلف او مرا با تلاش خود به سمت خودش می‌کشد و با زیبایی گیسوانش و حال و هوای گردن بلندی که دارد، مرا به خود جذب می‌کند.
شمشیر قاطع اجل است آلت نجاتآنجا که گردن دل من مانده در کمند
هوش مصنوعی: شمشیر مرگ برنده و سخت است و تنها راه نجات در آنجا است که دل من در تنگنا و گرفتار شده باشد.
صد اختراع می‌کند از جلوه‌های خاصقد بلندش از حرکت کردن سمند
هوش مصنوعی: او با زیباییهای خاص قد بلندش، هزاران ابتکار و نوآوری خلق می‌کند و این در حالی است که سمندش به آرامی حرکت می‌کند.
از اضطراب درد تو بر بستر هلاکافتاده‌ام چنان که در آتش فتد سپند
هوش مصنوعی: از نگرانی ناشی از درد تو به شدت رنج میبرم، به گونهای که در مثل حالتی هستم که سپند در آتش میسوزد.
من ناصبور و طبع تو بسیار دیر انسمن ناتوان و عشق تو بسیار زوردمند
هوش مصنوعی: من صبر زیادی ندارم و تو برای انس گرفتن زمان زیادی میطلبی، در حالی که من ضعیف و ناتوان هستم و عشق تو قدرت و توان بسیاری دارد.
قارون نیم که از تو توانم خرید بوسدشنام را که کرده‌ای ارزان بگو به چند
هوش مصنوعی: من به ثروت قارون دسترسی ندارم که بخواهم از تو بوسهات را بخرم، اما میتوانی با همین دشنامها که ارزانی دادهای، قیمت بگویی.