شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با بیان زیبایی‌های گل و عمر کوتاه آن، به ناپایداری زیبایی و محبت اشاره می‌کند. او می‌گوید که زیبایی و خوشی‌های زندگی دائمی نیستند و باید از آن‌ها بهره‌برداری کرد، زیرا به سرعت می‌گذرند. شاعری به خطر چینش نااهلان اشاره دارد که ممکن است زیبایی و مهر دیگران را به خطر بیندازند. علاوه بر آن، یادآور می‌شود که در هر حال، آثار محبت و دلتنگی به راحتی باقی نمی‌مانند و عمر احساسات و زیبایی‌ها کوتاه است و باید قدر آن‌ها را دانست. در انتها، او ناتوانی در بیان عشق و احساساتش را نیز مطرح می‌کند.
ای گل به کس این خوبی بسیار نمی‌مانددایم گل رعنایی بر بار نمی‌ماند
هوش مصنوعی: ای گل، زیبایی تو همیشه نمی‌ماند و جمال دلانگیز تو دائمی نیست.
مگذار که نا اهلان چینند گل رویتکز نار چو گل چینند جز خار نمی‌ماند
هوش مصنوعی: اجازه نده که افرادی که شایستگی ندارند، گل زیبای تو را بچینند؛ زیرا از آنجایی که گلها را به دست افرادی ناآگاه میسپارند، فقط خاری باقی خواهد ماند.
می گرچه کمست امشب گر یار شود ساقیاز مجلسیان یک تن هوشیار نمی‌ماند
هوش مصنوعی: امشب با وجود اینکه شراب کم است، اگر یار بیاید، هیچ کس در بین جمعیت نمیتواند هوشیار بماند.
که مه به تو می‌ماند خوئی که کنون داریفرداست که در کویت دیار نمی‌ماند
هوش مصنوعی: آنچه که در حال حاضر داری و چهرهات شبیه ماه است، در آینده باقی نخواهد ماند و در آنجا که تو زندگی میکنی، چیزی از تو باقی نخواهد ماند.
ای دم به دم از چشمت آثار ستم پیداتا می‌نگری از ما آثار نمی‌ماند
هوش مصنوعی: هر لحظه که به چشمان تو نگاه میکنم، نشانههای ستم و مظلومیت قابل مشاهده است. با این حال، وقتی که به ما می‌نگری، دیگر چیزی از ما باقی نمی‌ماند.
بیمار تو را هر بار در تن نفسی می‌ماندپاس نفسش میدار کاین یار نمی‌ماند
هوش مصنوعی: هر بار که بیمار تو را ملاقات می‌کند، در وجودش حالتی خاص و نگرانکننده وجود دارد. باید مراقب حال او باشی، زیرا این دوست و یار نمیتواند همیشه در کنارت بماند.
چون محتشم از وصفت خاموش نمی‌مانمتا تیغ زبان من از کار نمی‌ماند
هوش مصنوعی: به خاطر تو و زیباییهایت، هیچگاه سکوت نخواهم کرد و تا زمانی که زبانم به کار میافتد، از تو سخن میگویم و بیان نمیکنم.