شمارهٔ ۲۱۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره ترکیب دو مفهوم متضاد یعنی شوخی و حیا است که به زیبایی و عشق اشاره دارد. نویسنده به وجود نوعی پارادوکس در عشق و زیبایی اشاره می‌کند و نقش عشق را در رهایی روح از قید و بندها توصیف می‌کند. همچنین، به مفهوم زیبایی و عشق از دیدگاه دینی و معنوی پرداخته شده است و نشان می‌دهد که عشق واقعی می‌تواند ارتباط‌های قلبی را تقویت کند و حتی خاک را هم به صفای عشق آراسته کند. در نهایت، این شعر به ارتباط عمیق میان عشق و زیبایی پرداخته و تاثیر آن‌ها بر وجود انسان را توصیف می‌کند.
یک جهان شوخی به یک عالم حیا آمیختندکان دو رعنا نرگس از بستان حسن انگیختند
هوش مصنوعی: در یک دنیای پر از مزاح و شوخی، به همت حیا و عفت، دو گل نرگس زیبا را از باغی پر از زیبایی برداشتند.
دست دعوی از کمان ابرویش کوتاه بودزان جهت بردند و از طاق بلند آویختند
هوش مصنوعی: دست به درخواست و تقاضا از قدرت و جمال او نرسید، به همین خاطر او را به بلندی مرتبه و مقام عظیمش رساندند و در آسمان جای دادند.
بود پنهان در یکتائی که در آخر زمانبهر پیدا کردن آن خاک آدم بیختند
هوش مصنوعی: در آخر زمان، آن یکتایی که پنهان بود، آشکار گردد و برای پیدا کردن آن، خاک آدم را به زمین ریختند.
ریخت هرجا هندوی جانش به ره تخم فریباز هوا مرغان قدسی بر سر هم ریختند
هوش مصنوعی: هر جا که بیاختیار جان هندو به عشق و فریب رفت، فرشتگان آسمانی به دور هم جمع شدند.
خلق را حسنش رهانید آن چنان از ما سویکز مه کنعان زلیخا مشربان بگریختند
هوش مصنوعی: زیبایی او مردم را به خود جذب کرد و به گونهای از ما دور کرد که حتی کسانی مانند زلیخا که از زیبایی یوسف متاثر بودند، از او دور شدند.
بست چون پیمان به دلها عشق تو پیوند اودیده پیوندان ز هم پیوندها بگسیختند
هوش مصنوعی: وقتی که عشق تو به دلها پیوند خورد، چشمان پیوند خورده نیز از یکدیگر جدا شدند.
پیش از آن کز آب و خاک آدم آلاینده‌ستعشق پاک او به خاک محتشم آمیختند
هوش مصنوعی: قبل از اینکه انسان از آب و خاک خلق شود و دچار آلودگی شود، عشق خالص او را با زمین نجیب ترکیب کردند.