شمارهٔ ۲۴۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات احساس اندوه و ناامیدی خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند. او از آزاد بودن سرو (معشوق) در مقابل غمهای خود می‌نالد و به شب و ماهی اشاره می‌کند که به بیداد معشوقش دچار مشکل شده‌اند. او از درد و رنجی که در عشق متحمل شده، سخن می‌گوید و از فراق معشوقش احساس می‌کند که از دوری او در عذاب است. همچنین، شاعر در بندهای دیگر به چگونگی خداحافظی و تأثیرات منفی عشق بر زندگی‌اش پرداخته و در نهایت از بی‌توجهی معشوق به درد او می‌گوید. به طور کلی، این شعر تصویری از یک دلbroken و تنهای عاشق است که تحت تأثیر عشق می‌سوزد و احساس می‌کند که هیچ‌کس به درد و رنجش توجه نمی‌کند.
یک دم ای سرو ز غمهای تو آزاد که بودیک شب ای ماه ز بیداد تو بیداد که بود
هوش مصنوعی: ای سرو، لحظهای از غمهای تو رها شو که آیا یک شب، ای ماه، تحمل غیرعادلانه تو امکانپذیر بود؟
مردم از ذوق چودی تیغ کشیدی بر منکامشب از درد درین کوی به فریاد که بود
هوش مصنوعی: مردم امشب از خوشحالی تو تیغ را به سمت من کشیدی، اما من از درد و رنج در این کوچه فریاد میزنم که چه کسی به فریادم میرسد؟
دور از بزم تو ماندم که ز می‌شستم دستورنه آن کس که مرا توبه ز می داد که بود
هوش مصنوعی: من از مجالس تو دور ماندم تا از شراب دست بکشم، وگرنه آن کسی که مرا از نوشیدن شراب منع می‌کرد، چه کسی بود؟
تا به خاک رهم از کینه برابر کردیآن که پا بر سرم از دست تو ننهاد که بود
هوش مصنوعی: تا زمانی که به خاک بیفتم، از کینه تو در برابر کسی که همچنان بر سر من پا گذاشته، دست نکشیدم. این چه کسی است؟
بخت دور از تو چه می‌کرد به خواب اجلمآن که ننمود درین واقعه ارشاد که بود
هوش مصنوعی: بخت دور از تو چه میتوانست بکند؟ در خواب مرگم، آن کسی که در این ماجرا راهنمایی نکرد.
چون به ناشادی مردم ز تو شادان بودمآن که ناشادی من دید و نشد شاد که بود
هوش مصنوعی: وقتی که مردم به خاطر ناراحتیام خوشحال بودند، من کسی را دیدم که از ناراحتیام آگاه بود اما او هم خوشحال نشد؛ پس چه کسی بود او؟
چون تو ماهی که نترسید ز آه من و دادخرمن محتشم دلشده برباد که بود
هوش مصنوعی: تو مانند ماهی هستی که از ناله و آه من هراسی ندارد و دلت را به باد دادگی و ناامیدی خودت سپردهای.