شمارهٔ ۲۵۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشقی عمیق و ناگزیر است. شاعر به معشوقی اشاره می‌کند که هرچند از نظر ظاهری دور است، اما در دل فراموش نمی‌شود. او به تاثیر جذبه‌ی این معشوق اشاره دارد که حتی اگر تلاش کند، نمی‌تواند از آن رها شود. شاعر به حالت رمیده و عاشقانه‌ی خود می‌پردازد و از حسرت و درد ناشی از جدایی می‌گوید. در نهایت، او به دشواری‌های عشق اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که این عشق، همچون یک کشتی شکسته، به ساحل نخواهد رسید.
آن مه که صورتش ز مقابل نمی‌روداز دیده گرچه می‌رود از دل نمی‌رود
هوش مصنوعی: آن بانوی زیبا که هرگز از نظر پنهان نمی‌شود، هرچند که از چشمها دور باشد، اما از دل هرگز فراموش نمی‌شود.
زور کمند جذبه من بین که ناقه‌اشبسیار دست و پا زد و محمل نمی‌رود
هوش مصنوعی: به قدرت و کشش خاصی که من دارم نگاهی بیانداز که حتی اگر شترم در تلاش برای فرار باشد، باز هم قادر به حرکت نیست.
حاضر کنید توسن او کز سرشک منره پر گلست و ناقه درین گل نمی‌رود
هوش مصنوعی: گوش کنید که چطور اسب شاهانه او با اشک من در مسیر گلها حرکت می‌کند، اما این مادیان در این گلها نمی‌تواند مسیرش را ادامه دهد.
طور من آن یگانه نمی‌آورد به یادتا با رفیق تو دو سه منزل نمی‌رود
هوش مصنوعی: من، مانند آن یگانه و بینظیر، نمیتوانم به یاد کسی بیفتم؛ تا زمانی که با رفیق تو دو یا سه منزل سفر نرفته باشم.
مجنون صفت رمیده ز شهرم دل آنچنانکش می‌کشند اگر به سلاسل نمی‌رود
هوش مصنوعی: مجنون به خاطر عشقش از شهر بیرون رفته است و دلش به شدت کشیده میشود، بهگونهای که اگر او را در زنجیر هم کنند، باز هم این کشش از بین نمی‌رود.
تیغ اجل سزاست تن کاهل مراکاندر قفای آن بت قاتل نمی‌رود
هوش مصنوعی: مرگ برای بدن تنبل من شایسته است، زیرا دنبالهروی آن معشوق کشتارگر نمی‌رود.
در بحر عشق محتشم از جان طمع ببرکاین زورق شکسته به ساحل نمی‌رود
هوش مصنوعی: در پهنه عشق، از جان خود توقعی نداشته باش، زیرا این قایق نیمهجان به ساحل نخواهد رسید.