شمارهٔ ۲۵۷
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و زیبایی‌ها و دردهای ناشی از آن است. شاعر با تصویرسازی‌های غنی و سمبولیک، احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او به باده‌ای اشاره دارد که از لاله‌ها جاری است و ناله‌هایی که در شب به گوش می‌رسد. همچنین از زیبایی چشمان معشوق صحبت می‌کند و به تأثیر آن بر دل شاعر اشاره دارد. در نهایت، او به وضعیت زهد و زندگی روزمره اشاره می‌کند و تضاد بین عشق و زهد را به تصویر می‌کشد. این شعر ترکیبی از تم‌های عاشقانه، فلسفی و اندوهگین است.
از بادهٔ لاله تو چو در ژاله می‌رودخون قطره قطره در جگر لاله می‌رود
هوش مصنوعی: وقتی که نوشیدنی سرخ رنگ مثل گل لاله به زمین میریزد، گویی که خون به آرامی در دل گل لاله جاری می‌شود.
چشم تو هندوییست که پنداری از خطاصد ترک تند خوش به دنباله می‌رود
هوش مصنوعی: چشم تو مانند یک هندو است که فکر میکنی از اشتباهاتش، صد تیر خوشبو به دنبال میآید.
از خشگ سال ناز جهان می‌شود خلاصسال دگر که ماه تو در هاله می‌رود
هوش مصنوعی: از سالهای خشک و بیثمر این جهان نجات پیدا میکنیم، زیرا سال آینده ماه تو در دایرهای زیبا و درخشان ظاهر می‌شود.
زین بادهٔ دو ساله که می‌آورند بازناموس زهد زاهد صد ساله می‌رود
هوش مصنوعی: از این شرابی که بعد از دو سال به ما می‌رسد، معیار و اعتبار زهد و پارسایی یک زاهد که صد سال زهد ورزیده، ناپدید می‌شود.
از شکر نی قلمم هردم از عراقصد کاروان قند به بنگاله می‌رود
هوش مصنوعی: هر روز از شکر و شیرینی کلامم، مانند کاروانهای بسیاری، هزاران قند به بنگاله ارسال می‌شود.
زیبا عروس جمله اندیشه‌ام به کاربی‌مشتری فریبی دلاله می‌رود
هوش مصنوعی: عروس زیبای افکار من در حالتی است که بدون مشتری و بیمشتری، دلالهای در جستجو و فریب می‌رود.
شب محتشم چو می‌کند آهنگ نوحه سازتا روز از زمین به فلک ناله می‌رود
هوش مصنوعی: شب که محتشم نوحهخوانی را آغاز می‌کند، ناله و اندوه از زمین به آسمان می‌رسد و تا صبح ادامه دارد.