شمارهٔ ۲۹۲
هوش مصنوعی: این شعر به تمجید از سلطنت و بزرگی خداوند یا پادشاهی می‌پردازد. شاعر به زیبایی و عظمت دنیای خلق شده اشاره می‌کند و می‌گوید که محبت و قدرت پادشاهی باعث مهربانی و انصاف در جامعه شده است. همچنین، از تأثیرات مثبت آن در زندگی مردم سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید می‌کند که این مزایا تا روز قیامت ادامه خواهد داشت و مردم در برابر این بزرگی جان خود را فدای او خواهند کرد.
زهی ز سلطنتت روزگار منت دارشکار کرده خلقت دل صغار و کبار
هوش مصنوعی: چه خوب است که روزگار در سایه سلطنت تو به سر میبرد و همهی خلق، کوچک و بزرگ، از نعمتهای تو بهرهمند شدهاند.
جدار بزم تو را مهر گشته حاشیه پوشسوار عزم تو را چرخ گشته غاشیه‌دار
هوش مصنوعی: دیوار میزم به خاطر تو برایم عزیز و پرارزش شده است، و سپاه سرنوشت تو در کنار تو مانند آسمان مهیب و با شکوهی گرداگرد تو را احاطه کرده است.
قضا ز لطف تو بر سائلان عطیه‌فشانقدر ز قهر تو بر ظالمان بلیه نگار
هوش مصنوعی: از سر لطف تو، به نیازمندان نعمت و بخشش میرسد و از شدت قهرت، بر ظالمان بلاها نازل میشود، ای زیبا.
ز پیچ نوبت عدل بلند طنطنه‌اتفتاده غلغله در هفت گنبد دوار
هوش مصنوعی: از شدت تأثیر و گسترش عدالتت، صدا و گلبانگ بر افرازنهای در هفت گنبد گردان به گوش میرسد.
هنوز منت ازین سو بود اگر تا حشرخلایق دو جهان جان کنند بر تو نثار
هوش مصنوعی: اگر تا روز رستاخیز، مردم دو جهان جانشان را وقف تو کنند، هنوز هم شایستهی این منت هستی.