شمارهٔ ۳۵۵
هوش مصنوعی: شاعر در این متن به بیان احساسات و ناکامی‌های خود در رابطه با معشوق می‌پردازد. او از صبر کردن در برابر بی‌مهری‌ها و نابه‌مردی‌های معشوق گلایه می‌کند و به اشتباهاتش در این مسیر اعتراف می‌کند. شاعر متوجه می‌شود که تکیه بر وعده‌های معشوق، سجده پیش ابروهای کج او و صبر کردن برای بهبود دردها، همگی نادرست بوده‌اند. او به اصطلاح در شطرنج عشق بازی کردن و انتظار شادی از دردها و بلای معشوق را غلط می‌داند. در نهایت، به حسرت و درد ناشی از آزارهای معشوق اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که تمام این احساسات و رفتارها اشتباه بوده است.
صبر در جور و جفای تو غلط بود غلطتکیه برعهد و وفای تو غلط بود غلط
هوش مصنوعی: صبر و شکیبایی در برابر ظلم و بدیهای تو اشتباه بود، همچنین تکیه کردن بر وعدهها و وفای تو نیز نادرست بود.
پیش ابروی کجت سجده خطا بود خطاسر نهادن به رضای تو غلط بود غلط
هوش مصنوعی: سجده کردن به خاطر ابروی کج تو، نشانه اشتباهی بود. قرار گرفتن به رضایت تو نیز نادرست بود.
با تو شطرنج هوس چیدن و بودن ز غرورایمن از مغلطه های تو غلط بود غلط
هوش مصنوعی: با تو میتوانستم شطرنج آرزوهایم را بچینم و از خودبزرگبینیات در امان باشم، اما این فکر اشتباه بود.
درد بر درد خود افزودن و صابر بودنبه تمنای دوای تو غلط بود غلط
هوش مصنوعی: تحمل کردن درد و اضافه کردن به آن، در حالی که به دنبال درمان تو هستم، اشتباه بزرگی است.
چون به ناشادیم ای شوخ بلا بودی شادشاد بودن به بلای تو غلط بود غلط
هوش مصنوعی: زمانی که ما دچار سختی و ناامیدی هستیم، تو با خنده و شوخیهای خود ما را شاد کردی. اما واقعاً شاد بودن در چنین وضعیتی به خاطر مشکلات تو، اشتباه بوده است.
بود چون رای تو آزار من از بهر رقیبدیدن آزار برای تو غلط بود غلط
هوش مصنوعی: اگر نظر تو باعث آزار من می‌شود، دیدن رنج برای رقیب، برای تو اشتباه و نادرست است.
محتشم حسرت پابوس تو چون برد به خاکجانفشانیش به پای تو غلط بود غلط
هوش مصنوعی: محتشم به خاطر اینکه نتوانسته است به پای تو برسد و به خاک تو فدای تو شود، حسرت میخورد. او احساس می‌کند که آرزوی پا گذاشتن به پای تو، اشتباه و ناامیدکننده بوده است.