شمارهٔ ۳۹۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلتنگی و درد جدایی ناشی از بی‌عدالتی معشوق صحبت می‌کند. او ذکر می‌کند که به خاطر عشق و زیبایی معشوق خود را در دنیای رنج و غم گرفتار کرده و به یاد او از زندگی و دنیا فاصله گرفته است. شاعر به نوعی احساس اسارت و غم را توصیف می‌کند و از مشکلاتی که به خاطر عشقش کشیده، سخن می‌گوید. همچنین، به مرگ و روز قیامت و عزمش برای ترک دنیای پر از ستم اشاره می‌کند. در نهایت، او از ناله و فریاد خود به خاطر این جدایی پرده‌برداری می‌کند.
چون من به در هجر ز بیداد تو رفتمچندان نگهم داشت که از یاد تو رفتم
هوش مصنوعی: زمانی که من از در جدایی و ظلم تو خارج شدم، آنقدر درگیر بودم که حتی تو را فراموش کردم.
چون فاختهٔ سنگ ستم خورده ازین باغدل در گرو جلوهٔ شمشاد تو رفتم
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی تو، مانند فاختهای که به سنگ ستم خورده، از این باغ دل به سوی تو حرکت کردم.
بشتاب ز دنبال که با زخم غریبیاز صید گه غمزهٔ صیاد تو رفتم
هوش مصنوعی: بشتاب به دنبال من، زیرا من با زخم دلی از تیرهای عاشقانهات به درد آمدهام و از دست تو فرار کردهام.
برکس مکن اطلاق هلاکم که ز دنیااز سعی اجل هم نه به امداد تو رفتم
هوش مصنوعی: به کسی که نمیدانی چه آیندهای در انتظارش است، نگو که علت نابودیام تو هستی؛ زیرا من از دنیا به خاطر تلاش سرنوشت خودم رفتهام و نه به خاطر کمکی که از تو گرفتهام.
پوشیده کفن سوی مکافات گه حشرتا زین ستم آباد به بیداد تو رفتم
هوش مصنوعی: من به خاطر ظلم تو ویران شدم و برای عواقب کارهایم، به سوی روز قیامت آمادهام.
خسرو ز جهان می‌شد و آهسته به شیرینمی‌گفت که من در سر فرهاد تو رفتم
هوش مصنوعی: خسرو در حال ترک دنیا بود و به آرامی به شیرین میگفت که من به خاطر عشق فرهاد به تو دلم میتپد.
نالان به درش محتشم از بس که نشستیمن منفعل از ناله و فریاد تو رفتم
هوش مصنوعی: به شدت از داشتن غمی بزرگ و نالههای تو ناراحتم و به همین دلیل اینجا نشستهام، تا جایی که من هم تحت تاثیر ناله و فریاد تو قرار گرفتهام و احساساتی شدهام.