شمارهٔ ۵۰۷
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به عشق عمیق و وابستگی شاعر به معشوق دارد. شاعر از زیبایی و جلال معشوق سخن می‌گوید و احساس می‌کند که او از همه جهات برتر و بالاتر است. او به‌نوعی به تقدیر و زمانه نیز اعتراض کرده و می‌گوید که حتی یک لحظه دوری از معشوق برایش غیرقابل تحمل است. شاعر همچنین به سرنوشت و ظلمی که ممکن است بر او و دیگران روا شود اشاره می‌کند و در نهایت از مقام و ارجمندی خود به عنوان یک خدمتگزار در کنار معشوق سخن می‌گوید.
مراست رشتهٔ جان کاکل معنبر اوفغان اگر سر موئی شود کم از سر او
هوش مصنوعی: جان من به رشتهای از زیبایی و معنای او وابسته است. اگر حتی یکی از موهای او کم شود، برای من نالهای در دل دارد.
نه کاکل است که بر سر فتاده سر و مراهمای حس فکنده است سایه بر سر او
هوش مصنوعی: این عبارت به این معناست که چیزی که به نظر میرسد زیبا و جذاب است، در واقع اغواکننده نیست، بلکه یک تاثیر و تسلط عمیقتری بر زندگی و احساسات من دارد. این حس مانند سایهای است که بر سر شخص نشسته و بر او تأثیر میگذارد.
برابری به مه او روی نکرد مهیکه رو نساخت چو آیینه در برابر او
هوش مصنوعی: محبوبی که چهرهاش مانند ماه است، هیچ چیز نمیتواند به زیبایی او نزدیک شود، چرا که او به قدری جذاب و خیرهکننده است که هیچ آیینهای نمیتواند زیباییاش را به درستی منعکس کند.
اگر نقاب گشاید گل سمنبر منبه گلستان چه نماید گل و سمن بر او
هوش مصنوعی: اگر زیورهای زیبای من نمایان شود، در باغ چه شکلی خواهد داشت گل و سمن؟
مرا ز دولت صد سالهٔ وصال آن بهکه غیر یک نفس آواره باشد از در او
هوش مصنوعی: بهتر است که من فقط یک لحظه کنار تو باشم و با تو ارتباط برقرار کنم، تا اینکه سالها در خوشی باشم اما دور از تو و بیخبر از حالت.
چو قتل بی‌گنهان خواهی ای فلک ز نهاربریز خلق من اول ولی به خنجر او
هوش مصنوعی: ای فلک، وقتی که میخواهی بیگناهان را بکشانی، از صبح مردم من را نجات بده، ولی با چاقوی او.
چو محتشم شرف این بس که خلق دانندمکمین بنده‌ای از بندگان کمتر او
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که فردی به مقام و عالیمقامی دست یافته است، اما این مقام و شرف او به حدی نیست که مردم او را بشناسند یا دربارهاش نظر دهند. او در واقع خود را بنده‌ای از بندگان خدا میداند که در مقایسه با دیگران، شاید ارزشی کمتر از آنها داشته باشد.