رباعی شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نعمت‌ها و بخشش‌های خداوند اشاره می‌کند که مانند ابر رحمت همیشه بر سر وجود ما سایه افکنده است. او از این بخشش‌ها راضی است و به یاد می‌آورد که ما به خاطر رحمت‌های خداوند، به بنده‌ای از بندگان او تبدیل شده‌ایم. در کل، این شعر بیان‌گر قدردانی از کرم و احسان الهی است.
آن ابر عطا که حاتمش کرده سجودپیوسته چو بسته بر رخ مادر جود
هوش مصنوعی: ابر رحمت الهی که همیشه در حال سجده است، چنان بر چهره مادر بخشندگی قرار گرفته که به حاتم طائی افزوده است.
ناچار ما چار شدیم از کرمشراضی و ازو نیامد آن هم به وجود
هوش مصنوعی: ما ناچار از لطف و کرم او به چنین وضعیتی رسیدیم و اگرچه راضی هستیم، اما او هیچ کمکی به ما نکرد.