رباعی شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از سلاخی و قربانی کردن گوسفند صحبت می‌کند و به نوعی به عشق و انتظار خود اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که در این کار، همه افراد تنها عاشق و زندانی احساسات خود هستند. انتظار و آرزو برای مشاهده و تحقق عشق، شاعر را به شدت تحت تاثیر قرار داده است و به نوعی از درد و بی‌صبری او سخن می‌گوید.
سلاخ که ساختی به پردانی خویشکار همه جز عاشق زندانی خویش
هوش مصنوعی: کسی که تو را میکشد، در واقع خودش را به دردسر انداخته است، زیرا تمام انسانها به جز عاشق، زندانی غم و اندوه خود هستند.
می‌میرم از انتظار کی خواهی کردسلاخی گوسفند قربانی خویش
هوش مصنوعی: منتظر روزی هستم که تو تصمیم بگیری قربانیام کنی، و این انتظار باعث میشود که به شدت دلتنگ و نگران شوم.