رباعی شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به عشق و ارادت خود به معشوق اشاره می‌کند. او معشوق را به عنوان قبله و محور عبادت خود معرفی می‌کند و می‌گوید که بدون سجده و احترام به او، طاعت و بندگی‌اش بی‌فایده است. همچنین اشاره می‌کند که ابروهای معشوق همچون محراب کعبه است و او را به سجده و عبادت مشغول کرده است. این شعر نشان‌دهنده‌ی عمیق‌ترین احساسات عشق و ارادت به معشوق است.
ای کوی تو قبله‌گاه ارباب قبولبی‌سجدهٔ تو طاعت ما نا مقبول
هوش مصنوعی: ای کوی تو، محل توجه و پرستش کسانی است که به آنچه تو میخواهی، احترام میگذارند. بدون سجده و سر تعظیم به تو، بندگی و اطاعت ما پذیرفته نخواهد بود.
محراب بلند کعبهٔ ابرویتکز دور مرا به سجده دارد مشغول
هوش مصنوعی: ابروی تو همچون محراب بلندی است که از دور مرا وادار به سجده و پرستش می‌کند.