رباعی شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به شیخی خطاب می‌کند که از خودپسندی‌اش دائم در حال خودبزرگ‌بینی است. او بیان می‌کند که اگر بخشش خداوند از عبادت شیخ کمتر باشد، عذاب و جهنم از او (شاعر) و بهشت از شیخ خواهد بود. شاعر به نوعی این تفاوت را در تقدیر و سرنوشت بین خود و شیخ اشاره می‌کند.
ای شیخ که هست دایم از نخوت تودر طعنهٔ آلایش من عصمت تو
هوش مصنوعی: ای شیخ! تو که همیشه با غرور و تکبر خود، در حال تحقیر من و عیبجویی از ناپاکیهایم هستی، آیا نمیدانی که عصمت و پاکی تو نیز در این طعنهها زیر سؤال میرود؟
گر عفو خدا کم بود از طاعت تودوزخ ز من و بهشت از حضرت تو
هوش مصنوعی: اگر بخشش خداوند از اطاعت و بندگی تو کمتر بود، آتش جهنم نصیب من و بهشت تنها از آنِ تو میبود.