شمارهٔ ۵۸
هوش مصنوعی: غزل به موضوع فراق و حسرت عشق پرداخته است. شاعر به وصف عشق ناکام و دردهای ناشی از جدایی می‌پردازد. او احساس می‌کند که چه بر سرش می‌آید، زیرا عشقش او را مانند شمعی در حال ذوب شدن می‌سوزاند. به رغم امید به وصال، او از غم جدایی و بی‌ثباتی این عشق می‌نالد. شاعر از محبوبش می‌خواهد که چگونه می‌تواند او را تسلی دهد، در حالی که خود در آستانه جدایی است. در نهایت، او به این نکته می‌رسد که تمامی عمرش را در عشق صرف کرده و به هیچ نتوانسته دست یابد.
یزک سپاه هجران که نمود پیش‌دستیعجب ار نگون نسازد علم سپاه هستی
هوش مصنوعی: اگر سپاه جدایی به پیشتازی خود ادامه دهد، چه عجب که اگر علم و پرچم هستی بر زمین بیفتد.
ز می فراق بوئی شده آفت حضورمچه حضور ماند آن دم که رسد زمان مستی
هوش مصنوعی: به دلیل دوری از معشوقم، حالتی از غم در وجودم وجود دارد. دیگر چه جای حضور است وقتی که لحظه شادی و مستی به سر نمیرسد؟
عجب است اگر نمیرم که چو شمع در گدازمز بلند شعله وصلی که نهاده رو به پستی
هوش مصنوعی: عجب است اگر من نمیمیرم، وقتی که مثل شمع در حال ذوب شدن هستم از شدت شعله عشقی که به سوی پایین میرود.
چه کنی امیدوارم به بقای صحبت ای گلتو که پای بر صراحی زدی و قدح شکستی
هوش مصنوعی: چه کاری از تو میتوانم انتظار داشته باشم، ای گل، وقتی که تو روی جام نوشیدنی پا گذاشتی و آن را شکستستی؟
چه دهی تسلی من به بشارت توقفتو که محمل عزیمت ز جفا به ناقه بستی
هوش مصنوعی: چه هدیهای میتوانی برای تسلی خاطر من بیاوری که این خبر را به من میدهی که تو از مسیر دشواری که داشتهای، اکنون متوقف شدهای و آمادهاید سفر را آغاز کنی؟
به جز این که نقد دین را همه صرف کردم آخرتو ببین چه صرف کردم من ازین صنم‌پرستی
هوش مصنوعی: تنها چیزی که به آن پرداختم، نقد دین است؛ حالا تو ببین من از این عشق به محبوب چه هزینهای کردهام.
به دو روزه وصل باقی چه امید محتشم راکه بریده بیم هجرش رگ جان به پیش‌دستی
هوش مصنوعی: امید چندانی به دوام وصال نیست، زیرا محتشم از هجران و جدایی رنج میبرد و این درد به عمق جانش نفوذ کرده است.