شمارهٔ ۳۲ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف بزرگی و کرامت خداوند پرداخته و از لطفت او در جهان سخن می‌گوید. شاعر می‌گوید که همه چیز از نعمت‌های الهی بهره‌مند شده‌اند و در گذشته شعر برای تمجید سلاطین نوشته می‌شد. اما او هیچ طمعی در این زمینه ندارد و تنها از این بابت ناراحت است که مدح او نادیده گرفته شده و دیگران مورد توجه قرار گرفته‌اند.
ای کریمی که ز لطفت همه ذرات جهانجرعهای کرم از جام عطا نوشیدند
هوش مصنوعی: ای بخشندهای که با لطف و مهربانیات، همه جانداران و موجودات عالم از ظرف عطا و کرم تو جرعههایی را نوشیدهاند.
نیست پوشیده که در مدح سلاطین قدیمشعر را بهر طمع آن همه می‌کوشیدند
هوش مصنوعی: اینکه در ستایش پادشاهان گذشته، شعرها حکایت از تلاش شاعران برای جلب توجه و کسب منفعت دارند، هیچکس نمیتواند آن را انکار کند.
طمعی نیست مرا لیک ملولم که چرامدح من گفتم و خلعت دگران پوشیدند
هوش مصنوعی: من هیچ توقعی ندارم، اما از این ناراحتم که چرا من را ستایش کردند و دیگران جایزه و لباسهای زیبا دریافت کردند.