شمارهٔ ۴۸ - وله ایضا
هوش مصنوعی: در این شعر، به توصیف شخصیت خواجه میر حسن، تاجر فرزانه‌ای پرداخته شده که ناپایداری و خراب بودن جهان را می‌داند. او با درک این حقیقت، از دنیای فانی و دچار زوال گام برمی‌دارد و به دنیای باقی و پرنعمت می‌رسد. همچنین، او در جستجوی تاریخ خود، نکته‌ای را از این مقوله درمی‌یابد. در پایان، به رمز و رازهای عمیق زندگی و گذشت از دنیای ویران اشاره می‌شود.
محیط دولت اقبال خواجه میر حسنکه بود تاجر فرزانه‌ای چو او نادر
هوش مصنوعی: محل زندگی و موفقیت خواجه میر حسن، تاجر هوشمند و با درایتی مثل او، بسیار کم پیدا می‌شود.
چو بی‌ثباتی ویرانهٔ جهان دانستزدود نقش فریبش ز صفحهٔ خاطر
هوش مصنوعی: وقتی فهمید که دنیا بیثبات است و به ویرانی میانجامد، تصویر فریبندهاش را از ذهن خود پاک کرد.
وزین سراچه فانی قدم کشید و رسیدز سیر عالم باقی به نعمت وافر
هوش مصنوعی: از این خانه فانی پا به بیرون گذاشت و به نعمتهای بسیار در دنیای باقی دست یافت.
چو خواست دل که برد ره به گنج تاریخشوزین مقوله شود نکته‌ای بر او ظاهر
هوش مصنوعی: وقتی دل بخواهد که به گنجینهای از تاریخ دست یابد، نکته‌ای از این موضوع روشن و نمایان می‌شود.
به رمز نکته‌رسی گفت خواجه میر حسنگذشت از سر ویرانه جهان آخر
هوش مصنوعی: خواجه میر حسن به طرز زیرکانهای اشاره کرد که از خرابیهای این دنیا عبور کرده است.