شمارهٔ ۷۴ - وله ایضا
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و ارادت شاعر به یک شخصیت برجسته و بزرگ است. شاعر از خداوند درخواستهای زیادی دارد، از جمله بینایی و نعمتها، و میخواهد که از ثروتهای معنوی و روحانی بهرهمند شود. او به جای مدحهای عادی، خواهان عمیقترین و ارزشمندترین توصیفها و عبادات است. همچنین شاعر از مقام و جاه آن شخصیت تقدیر کرده و خواستار محبت و لطفی است که فراتر از لطفهای دنیوی باشد. در نهایت، شاعر خود را به عنوان یک بلبل در بوستان مدح آن شخصیت معرفی میکند و دوست دارد تا از خلعت و مقام او برخوردار شود.
صاحبا من که بهر پیشکشتاز سخن صد خزانه میخواهم
هوش مصنوعی: دوست من، من برای جلب توجه تو و خوشنودیات، از هزاران کلمه و سخن زیبا بهره میبرم.
جز به آن در نمیفرستم مدحگنج در گنج خانه میخواهم
هوش مصنوعی: من هیچ کسی را به جز آن در وارد نمیکنم؛ من فقط به دنبال ستایش گنجی هستم که در خانهام قرار دارد.
از خدا بهر کحل بینائیخاک آن آستانه میخواهم
هوش مصنوعی: من از خداوند طلب میکنم که برای به دست آوردن بینایی، خاک آن درگاه (آستانه) را به من عطا کند.
ارتفاع اساس جاه تو رانه به حرف و افسانه میخواهم
هوش مصنوعی: من به حرفها و داستانها برای بالا بردن مقام تو نیازی ندارم.
به عبادات روز میطلبمبه دعای شبانه میخواهم
هوش مصنوعی: در روز به عبادت و بندگی میپردازم و در شب انتظار دعای خیر و رحمت دارم.
لطف ادنی ملازمانت رابه ز لطف زمانه میخواهم
هوش مصنوعی: من به محبت و توجه کمتر یا اندک ملازمانت نیاز دارم، نه به محبت بزرگ و بینهایت زمانه.
از کمال بلند پروازیبر سپهر آشیانه میخواهم
هوش مصنوعی: از اوج بلند پروازی خود، مکانی در آسمان میخواهم.
بلبل بوستان مدح توامنه همین آب و دانه میخواهم
هوش مصنوعی: بلبل باغ به عشق تو میخواند و فقط به غذا و آب راضی نیست؛ او به دنبال محبت و زیبایی توست.
دادهام داد خسروی در شعرخلعتی خسروانه میخواهم
هوش مصنوعی: من به حق و حقوق سلطنتی خود پرداختهام و اکنون در دلم آرزو دارم که لباسی درخور مقام خسروانهای بپوشم.