شمارهٔ ۹۹ - قطعه
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و معیارهای شاعر در مواجهه با عیب‌جویی و دشنام می‌پردازد. شاعر از تعصب و خصومت دوری می‌کند و بر این باور است که نباید در مقابل دوستان خود به دلخواهی رفتار کند. او به فکر و تأمل درباره دشمنانش می‌پردازد و قصد دارد اختلالات و ناسزاهای دیگران را آزمایش کند. او می‌خواهد در برابر اتهامات و بدگویی‌ها سکوت نکند و به پاسخی منطقی دست یابد. در نهایت، او به پاکی و صداقت طبیعت خود اشاره می‌کند و می‌خواهد که زبانش در مسائل بدی‌ها به دقت رفتار کند.
بهر جمعی عیب جویان بستم این احرام دوشکز تعصب چست بر بندم میان خود به هجو
هوش مصنوعی: برای همگان که دنبال عیب‌جویی هستند، این پوشش را به دوش میکنم تا از تعصب دور بمانم و درون خود، به نقد این حالت میپردازم.
برنیارم بر مراد دل دمی با دوستانبرنیارم تا دمار از دشمنان خود به هجو
هوش مصنوعی: من نمیتوانم حتی برای یک لحظه با دوستانم به خوشی بگذرانم، زیرا نمیخواهم دشمنانم را نادیده بگیرم و آنها را به سخره بگیرم.
در پس زانوی فکرت چون نشستم تا کنمدر سزای ناسزایان امتحان خود به هجو
هوش مصنوعی: وقتی در دل و ذهنم نشستهام و به فکر فرو رفتهام، میخواهم به بهایی که به خاطر نادانیهایم دادهام، پی ببرم و خود را با سخنانی طنزآمیز بسنجیم.
رستخیزی بود موقوف همین کز ابر طبعسردهم سیلی و بگشایم دهان خود بد هجو
هوش مصنوعی: در آیندهای پر تحول و تغییر، هیاهویی به وجود خواهد آمد که ناشی از عواطف و احساسات خودم است. من تصمیم دارم که آغاز به صحبت و ابراز نظر کنم و به نقد و بیان نظراتم بپردازم.
شد هیولی قابل صورت ولی رخصت ندادپاکی طبعم که الایم زبان خود به هجو
هوش مصنوعی: هیولا شکل پیدا کرد، اما طبیعت پاکم اجازه نداد که زبانم به هجویی آلوده شود.