شمارهٔ ۱۰۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به سر قبر امام حسین (ع) می‌رسد و احساسی شاداب و آزاد از غم و محنت دارد. او نور محبت علی و اهل بیت را در آن مکان حس می‌کند. در اینجا، گروهی از افراد آگاه نیز با او هستند. شاعر از خاک آنجا می‌پرسد و کسی به او می‌گوید که این خاک، خاک پاک حسین (ع) است. شاعر سپس از تاریخ امام حسین (ع) می‌پرسد و می‌خواهد بیشتر بداند.
بر سر تربتی رسیدم دوشخرم و غم زدا و محنت کاه
هوش مصنوعی: دیشب به قبرستان رفتم و احساس شادی و آرامش کردم و غمها و مشکلاتم را فراموش کردم.
نور مهر علی و عترت اوزان مکان رفته تا به ذروهٔ ماه
هوش مصنوعی: نور مهر علی و خاندان او از آن مکان به اوج ماه رفته است.
با من آن روز از قضا بودندجمعی از اهل معرفت همراه
هوش مصنوعی: روزی، گروهی از افراد دانشمند و آگاه در کنار من بودند.
گفتم این خاک کیست شخصی گفتخاک پاک حسین عین‌الله
هوش مصنوعی: گفتم این خاک متعلق به چه کسی است، شخصی پاسخ داد که این خاک پاک، خاک حسین، یعنی نور خداوند است.
گفتم آگه نیم ز تاریخشاز همان مصرعم نمود آگاه
هوش مصنوعی: به او گفتم که از تاریخ آن چیز زیادی نمیدانم، اما او به من نشان داد که از همان دوران مصریها آگاه است.