شمارهٔ ۱۱۰ - قطعه
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به شمعی ناپایدار اشاره می‌کند که به رغم درد و جفا، وفاداری او را پایدار نگه داشته است. همچنین از طرفی دیگر، او به زخم‌هایی که از زبان دیگران به او می‌رسد، اشاره می‌کند و این‌گونه می‌گوید که با وجود این زخم‌ها، او توانسته است به زندگی ادامه دهد.
ای شمع سرکشان که به سر پنجهٔ جفاسر رشته وفای مرا تاب داده‌ای
هوش مصنوعی: ای شمعهای سرکش، شما که با ناز و شکنجتان باعث شدید تا وفاداریام به رشتهای تابیده شود.
گر سارمت فکار به زخم سخن مرنجچون خنجر زبان مرا آب داده‌ای
هوش مصنوعی: اگر سخن تو مانند زخم بر دل من نشیند، مرا نرنجان زیرا که مانند خنجری است که زبانم را به آتش کشیده است.